واژۀ ایدئولوژی که در عصر ما رواج زیادی پیدا کرده است ، برای اولین بار توسط دوستوت دوتراسی (Destutt de tracy) یکی از پیشگامان فرانسوی پوزیتویسم و پیرو مکتب اصالت حس کند یا که در سال ۱۷۹۶ به کار برده شد و بعد ها هم کارل مارکس این واژه را در کتاب ایدئولوژی آلمانی در مفهوم دیگری مورد استفاده قرار داد . نوشتن درباره ایدئولوژی کاری است پر مخاطره ، از انجا که این واژه در تمامی حوزه هایی که با علوم اجتماعی ارتباط نزدیک یا دور دارند ، همواره به کار می رود ، هر کس وجهی از ماهیت ایدئولوژی را می بیند و استنباط می کند به نحوی که نویسنده احساس می کند ممکن است هر لحظه با اعتقادات و عادات فکری خواننده درگیری پیدا کند و از همان آغاز شاهد بی اعتبار شدن خود باشد . این خطر همچون از آنجا سرچشمه می گیرد که تمامی تعریفهای ایدئولوژی الزاما دلخواهانه است . یا با بیان دقیقتر ، از آنجا که هر تعریفی ارایه شود ناظر بر شیی یا ابژه ای نیست که از قبل وجود داشته باشد ، نمی توانیم به تدریج تعریف خود را دقیقتر کرده و خصایص ابژه را بیان کنیم چرا که ابژه در خود تعریف نهفته است …